An attempt to write a postmodernist text

The pseudo-reality presented before the readers of this text proved several nuances that when scrutinized under a postmodernist lenses will yield several world views in accordance to those presented by Walter Truett Anderson: these four worldviews are the postmodern-ironist, which sees truth as socially constructed, the scientific-rational in which truth is ‘found’ through methodical, disciplined inquiry, the social-traditional in which truth is found in the heritage of American and Western civilization and the neo-romantic in which truth is found either through attaining harmony with nature and/or spiritual exploration of the inner self (Anderson, 1996:34).

These nuances prove Jacques Derrida’s assertion that by deconstructing a text, several aspects and/or readings can be utilized thereby strengthening the argument of the multiplicity of meaning in a text and therefore totally demolishing the scientific-rational world view as the absence of one single and universal reading is nothing but a fallacy. This same critique was used by Roseau to question the concept of a ‘common sense’. Although man’s survival has been plainly because he was able to sort out the non-essentials from the essentials through the use of his common sense, modern man, or postmodern man, as in our sense is given the leisure of a philosophical inquiry.

An African tribe\'s man

If the above paragraph proved to be too difficult to understand, a reader’s first reaction is to blame himself for not having read enough and exposed himself to the intellectual debates that are occurring all over the world with regard post-modernist philosophy. However, the preceding paragraph is so constructed to show how a meaningless weaving of words and difficult concepts could create a “pseudo-intellectualism” that is characterized by the works of the proponents of post-modernism.

If indeed these post-modernist thinkers are serious in their attempt to give meaning to the world around them then this understanding must not be limited among their circle but it must be spread to the rest of humanity; they should not attempt to cloak their understanding (or lack of it) with this pedantic vocabulary.

Language, which is a very important tool for communication, must never be mis-used for widening the gap between those who wear the robe and the tussles and those who chose to wear worker’s uniform. If the theory has some merits, which I know has a lot, and these having vast application to our understanding of the world and ourselves, then let it be a mass-based knowledge. Problems as regards hegemony always make themselves felt such as some group who believe that knowledge must not be given raw, instead it must be packaged in such a way that the mass can swallow it without so much effort. However, if the problematique presented above is more important than issues of hegemony and who controls the production, distribution, and use of knowledge, then universities must seriously consider making their institutions more relevant.


Imagining the Filipino Nation

Filipino children

Imagination is giving life to a possibility inside one’s mind. Imagination is the foundation of creative thinking, empirical supposition, scenario building process, and even the simple process of decision-making that we all have to go through each day.

Imagination may appear unstable at first, but as the number of entities, say members of the society, who believes in the existence even the tangibility of something increases, then that product of communal imagination becomes more than just a conception. It will eventually have a life of its own, not totally independent from the its source, but will have characteristics that are distantly-related to the entities that first imagined it. That is the power of man’s imagination. Dr. Shaharil Talib, dean of the Institute of European Studies at the Universiti Malaya, Kuala Lumpur, Malaysia, paraphrasing the works of Benedict Anderson, said “My nation i my imagination.” This simple statement captured the complexity that characterizes the concept of a nation.

Although there are states without a nation, such as Singapore, or nations without a state such as the Kurds in Central Asia or the Bangsa Moro People in Mindanao, Philippines (by the way, the Polish nation preceded the existence of Poland), it is important that they go together. A state, if it is to be truly sovereign should have a nation base where the people believe in their communal history and heritage, that they are connected by an invisible cord that bonds them as one group of people.

Looking at the Philippine setting, this seems to be absent. What is our concept of a Filipino nation? A friend pointed out that the local Filipino word for nation is “bayan”, which in English will roughly translate to a smaller political unit that of a municipality. The same is true in Hiligaynon (the language spoken in the majority of Panay and eastern Negros) the word “banwa”, also the word for nation which when translated to English will yield that smaller political unit. If you ask an Ilonggo, “Sa diin ang banwa mo?”, he would say Miagao or Iloilo, but never the Philippines.

This maybe a simple observation on the use of language as regards the word nation (bayan or banwa) or language per se but it has repercussions on our imagination of what comprises the Filipino nation. If we see our bayan as Miagao, Polomolok, Calamba, etc., and not the Philippines then we shall never see ourselves in context more so using the larger more complex community of Filipino people as a vantage point.

This can prove dangerous. The nation is already becoming obsolete, out-dated, and stale as the emergence of supra-national organizations such as the European Union, Mercosur, or ASEAN is becoming the menu for the day and homogeneity the hors’ oeuvre. We can just as easily fall into this trend, after-all the whole world is moving into it. But that is going to be a sad thing. These countries have established their national identities and have worked hard to maintain it. We are a people mired with multiple personality disorder, or worse have gone amnesiac and forgot who we really are.

Corruption, poverty, slow national development, diaspora of our people, these are just but some of the few result of our inability to imagine a Filipino nation.

A room of my own

I have been browsing the sites of my good friends and felt that it’s only I who have not really made that much of a moving on. I have never made so much of a personal progress. I just turned twenty-two and felt that options are abounding. Nevertheless, I cannot seem to choose from any of the cacophony of choices set before me. It’s like all of a sudden, being young, idealistic, passionate, and capable made it even more difficult for me to decide on a path that I know, at this age, I must already be taking and a journey I must already be embarking on.

Young people

It’s possible that just like all the rest of the twenty-somethings, I am on this crossroad because the time that I am and the rest of my age-mates are living in now is just so mired of useless turns that give us nothing but confusion. Or probably, we are taking things too quickly and haphazardly thinking that success is measured by the speed we finish a certain task, or that our value as a person is dependent on the money we receive monthly, the network of influential and powerful people we managed create, or the comfortable lifestyle we have.

Surely, our parents and the rest of the older population experienced the same things that we do, but if it makes things less comforting–our time is different, more complex, harder. Because this world is getting smaller, we, the younger generation feel that the privacy, which is once afforded to our parents and the generations earlier than theirs, is now being taken away from us. We feel that the presence of so many options cloaks the fact that we never really get to choose, rather these options are predetermined and programmed, each with a set of near-infinite sub-options, that the world thinks are the viable next-steps.

In the long run, this process of choosing becomes limiting, and therefore tiring and choking. I’d rather speak in general terms here because I do not want my thoughts to be contained within sets of concrete examples that might alienate my readers.

We all must have a room of our own in order for us to really look deeper into ourselves and revisit the ideals we used to have or continue to hold on to. Virginia Woolf rather drown herself than for that room to be broken into and be disturbed in the middle of her fight against the inner demon inside her. Each of us must be vigilant as regards encroachment of our own room from the outside world; however, I am not saying here that we completely lock ourselves inside and bar anyone from entering. What I am saying here is that we should allow ourselves to enjoy that bursts of silence and try to ask ourselves relevant questions that the pre-programmed options set before us might not have considered. This luxury of queries of the ego to itself might provide us with hope in this restless world.

Where have all the rice gone?

I grew up in the vast plain of South Cotabato in the Philippines. The only obstruction there is to one’s view of the horizon is Mt. Matutum, an active volcano that nourished the soil of the province, making it the second biggest pineapple plantation in the world trailing behind that one in Hawai’i. However, despite the big revenues the local government gets from the planting of pineapples as well as the canning of these succulent fruit , not to mention the vast number of labor force Dole Philippines employs to keep its operation going, the people of South Cotabato have not abandoned the still important–and now gaining more media attention in the Philippines and in the rest of the world that considers it as their staple food–rice.

The pineapple plantation of Dole Philippines on the foor of Mount Matutum (Polomolok, South Cotabato, Philippines)

My father, who grew up in Iloilo, a province in one of the islands in central Philippines, used to tell his stories about their life as a family of farmers and how he, as a young boy, had to wake up at four in the morning to bring the carabao (water buffalo) to the nearby stream and ready the beast for an early morning plowing of their one and a half hectare land. Every time we eat our meal and he sees that we wasted too much rice, he will proceed in telling us the difficulty of growing rice and the things a farmer has to go through just so we can have our bowl of rice.

Before I left for college more than five years ago, a kilo of rice cost around 20 pesos (0.50 USD in current exchange rate); however, just before I left for Vietnam two weeks ago, I was shocked when a rice variety my mother used to buy now costs 40 pesos or roughly double the 2003 price. It even shocked me more when I saw a long queue of housewives and children alike obstructing the flow of traffic just to buy subsidized rice costing around 26 pesos. Where have all the rice gone?

It is rather ironic because the International Rice Research Institute, the world’s largest research group that develops new rice variety that will have to feed the burgeoning need of humanity’s need for rice is found in the Philippines. What is even more ironic is that the Philippines is the world’s biggest rice importer. Amid this crisis, one can only ask what happened to the results of the studies conducted to improve rice production?

Granting that this is a world-wide problem as the rest of the world say Myanmar, Singapore, Japan, Vietnam are also experiencing the same fate why are these countries able to come up with mechanisms that will better enable them to face the crisis more prepared and therefore less severely hit?

I am a believer that the world has sufficient supply of food to feed its six billion plus inhabitants. With all the current technologies that make this possible, this feat is not impossible. When we look deeper into the movement of rice from preparing the field, applying fertilizer, planting, harvesting, distribution, down to the retailers and then to the homes, one will conclude that there must something wrong in one or more of the processes involved. I do not want to simplify things here. The problem is just so complex to place the blame on any of the entities. But when we try to isolate them, we shall see that the part that concerns distribution brings about most of the problem. Here politics is more than just about building farm-to-market road or giving subsidy to the farmers; here it is the game itself, especially in countries such as the Philippines that remain to wallow in cloaked feudalism/landlordism where serfs are not anymore serving the nobility but are enslaved by the more pwerful, more vicious landlord–the state.

In South Cotabato, as in the rest of the country, the promises of the Compehensive Agrarian Reform Program remain suspended in air sucking out the breath out of each farmer’s lungs. I have known of a farmer in Landan, Maligo, Lam-caliaf who continue to toil their lands without any hope of eventually owning the land of their birth.

The problem of rice shortages in the Philippines is just a by-product of a century long unwinnable struggle of farmers such as my father’s family to own the land they plow and for the government to help them secure these lands.

More than the money generated by the local government from taxes and revenues derived from pineapples, the more pressing concern is the what, the where, and the how of rice production. If it continues to ignore this problem of the people queueing for a kilo or rice these same group of people might think of another option to get food, an option that no one of us will like.

On being an exile

I have been reading a short essay written by Jorge Luis Borges, and he talked about how being an “exile” brings out parts of our personalities that is unknown to us, and will forever be unknown to us, unless we allow ourselves to be exiled or for us to be exiled by force (which can be in any form such as that of the state, an organization, or the bigger society).

Here, I shall be talking about throwing one’s self away, figuratively, that is, one chooses to embark on the feat of a self-exile. Consciously choosing to leave, and here it means physically deserting anything that has to do with a secure life, and living in a place that is foreign, a place where doing something for comfort will prove burdensome. Barriers will include inability to communicate one’s self, lack of cultural knowledge, ethnocentricity, etc.

Just like all ethnographic researches, the researcher, or as in our case the exiled, faces several stages of coming to terms with himself in relation to his environment and its actors. Roughly, there will be a period of much patronizing and romanticizing, that is, the exiled will think that everything around him is better than what he has left behind. It will be followed a realization that things around him are different and therefore will tax his understanding of all the cultural truths as well as subtleties in his new environment. This will awaken the hidden ethnocentric (and xenophobic) character of our subject which lead to a gap and further distancing from everything around him and creating a world of his own making. Although this may sound pessimistic, this is necessary for the subject to create a giant leap towards understanding and eventually living in harmony with the foreign people surrounding him.

The third period, which I will refer from hereon as ‘distancing’, is a very crucial step because this is where the hidden and repressed selves of our subject surface and thereby allowing different personae to make themselves known to him. Here, creativity, appreciation of one’s former society, and objective probing of the world in general are strengthened and are highlighted.

In distancing, the mind of the subject shifts from a passive, non-observer of events, objects, cultural truths and subtleties, and idiosyncracies, into a more active, peering, and critical entity. Interestingly, this also leads to a blossoming of the artistic mind, scientific inquisitiveness, and more understanding of the inner self as well as the emotion. Distancing allows the exiled to have a hold of his world and shape it in a way that can be radical, sometimes, but most of the times more reformative, and in general beneficial. It can be in a form of literary works such as Thomas Mann’s Magic Mountain or Tolstoi’s novels War and Peace and Annakarenina, or Jose Rizal’s Noli Me Tangere and El Filibusterismo.

It is, therefore, necessary, especially for the young people, to travel and to detach themselves from the mundane and the usual and immerse themselves in a world devoid of comfort and security.

De-intellectualizing the Post-colonial as a Literary Approach

Edward Said, the man who showed the problematique of orientalism as regards the treatment of Western Scholars of the oriental word.

De-intelektwalisasyon ng Lapit Post-kolonyal
(An essay written for and read during the student paper presentation. Translation can be provided upon request)

Sa isang institusyong pang-akademiko, bahagi ng malayang palitan ng mga kuru-kuro ang lapit post-kolonyal at ang ginagampanan nitong papel sa pagbibigay-kabuluhan sa mga bagay-bagay na naka-aapekto sa konsepto at pagpukaw ng kamalayan ng pagka-bansa.

Kung tutuusin, ang diskusyon ng lapit post-kolonyal ay lubhang nasagad na at nahimay na ang iba’t-ibang pananaw na nauukol dito; nagkaroon na rin ng matibay na pundasyon ang mga teorya nito na binigyang-buhay at itinaguyod ng mga naunang dalubhasa sa lapit post-kolonyal.

Ang lapit post-kolonyal ay lapit ng tunggalian ng mga diyalektikong nag-aasam na manatili sa sentro o dalhin ang kinalalagyan ng sentro sa ibang lunan. Sa madaling sabi, ito ay isang labanan ng lakas sa paraang intelektwal na nagnanais mapanatili o makuha ang sentro ng kapangyarihan.

Ipinakikita sa sanaysay ni Chinua Achebe na pinamagatang An Image of Africa: Racism in Conrad’s Heart of Darkness na ang uri ng liberalismong niyayakap ng tauhang si Marlow, kung saan itinuring ni Achebe bilang mismong katauhan si Conrad, ay sumasaklaw sa kabuuan ng kamalayan ng Inglatera, Europa, at Amerika. Ayon sa kanya, ang liberalismong ito ay nagkaroon ng iba’t-ibang wangis at anyo subalit nanatiling nasa labas pa rin ng usapin o problematik ang pagkakapantay-pantay ng puti at itim, o para sa
kabuuan ng sanaysay na ito, ng mga de-kolor. Idinagdag niya na hindi nag-ugat kay Conrad ang imahe ng Aprika, subalit ito ay isang kamalayang nagkaroon na ng matibay na pundasyon sa psyche ng mga Europeo–na ang tanging papel na ginampanan ni Conrad ay isalamin ang laganap na kaisipang laban sa mga itim sa kanyang likha. Sa kanyang matapang na konklusyon, ipinagsigawan ni Achebe na si Conrad ay isang panatikong rasista.

Nilalarawan sa sanaysay ni Achebe ang mga unang taon ng paglaganap ng teoryang post-kolonyal sa pagbasa ng panitikan at ang pagpanday sa kanyang lehitimong kinalalagyan bilang isa sa mga lapit na ginagamit sa pagbasa.

Sa pananaw ng isang de-kolor na mambabasang Third World, ang katauhan ni Achebe ay maihahalintulad sa pagdating ng isang mesiya na magliligtas sa kanya mula sa lawa-lawaang apoy ng Hades kung saan siya ay iniihaw sa init ng diskriminasyon at kawalan ng kakanyahang bukod-tangi at identidad na di maiuugnay sa kasaysayan ng pananakop.

Subalit ang ganitong pag-asam sa pagdating ng isang mesiya ay nanatiling isang pananaw na hindi pa namamasid ng abot-tanaw.

Ang naratibo ng post-kolonyal ay isang intelektwal na pagpapakabuluhan sa mga pangyayaring lumilikha sa isang bansa na may kasaysayan ng pananakop. Samakatuwid, ito’y isang pagkakasunud-sunod ng mga pangyayaring bumuo ng kamalayang taal at di kailanman mabibigyang kahulugan ng isang pag-aaral na naka-base sa mga metodolohiyang binansagang “siyentipiko.” Ang kakatwang punto ito ay binigyang pansin ng Palistinong si Edward Said sa kanyang aklat na Orientalism kung saan pinabulaanan niya na ang mga pag-aaral na ito ay hindi maka-agham kundi mga deklarasyon ng pag-aari ng isang diktador na pamumuno. Ito’y nilikha mula sa mga sangkap ng rasismo na ginawang katanggap-tanggap at isinubo sa umaayong tagapanood.

Sinabi ni Said na karamihan sa mga estadong post-kolonyal at mga intelektwal nito ay naniniwala na kailangang magkaroon ng kapangyarihan sa produksyon ng kaalaman at mabago ang mga imaheng umiiral sa pandaigdigang midya upang mabago ang mga paniniwalang patuloy na umiikot hinggil sa mga mahihirap na bansang nasa periphery habang walang ginagawa o anupaman sa pulitikal na antas kung saan nagmumula ang mga tunay na suliranin.

Pinuna rin ni Said ang konsepto ng historisismo sa perspektiba ng Europa, o sa pangkalahatan, ng mga kanluranin na anumang hindi naitala ng mga dalubhasa sa kanluran ay nangangahulugang “nawala” at mangangailangan ng isang taga-tuklas. Mula sa muling “pagkakatagpong” ito ipinanganak ang mga “taong walang nakaraan” na nagpasimula sa pag-aaral ng “siyensiya” ng Pandaigdig na Kasaysayan.
Ang pag-aaral sa mga punto ng post-kolonyal ay di nailimita sa naratibo ng lahi at akademiya, ito’y sumaklaw rin sa tunggalian ng diyelektiko ng feminismo kung saan nagkaroon ng natatanging bahaging ginampanan ang mga babaeng de-kolor na pinagtibay ng awtor na Indian. Sa sanaysay ni Gayatri Spivak na Three Women’s Texts and a Critique of Imperialism, kanyang pinutol ang ugnayan ng manunulat at teksto at nabigyan niya ng simpatetikong paglalagay sa sentro ang tauhang si Bertha Mason ng nobelang Jane Eyre ni Charlotte Bronte. Ito’y taliwas sa uri ng feminismong ipinaglalaban ng nobela kung saan ang kalayaan ng kanluraning babae ang sentro. Binigyang diin din ang papel na ginampanan ng mga imahe ng mirroring o pagwawangis ng isang tauhan sa isang tauhan bilang ekstensyon ng kanyang pagkatao.

Naging bahagi rin ng argumento ni Spivak ang pagpapatuloy ng kwento ng de-kolor na babaeng si Bertha Mason sa katauhan ni Antoinette Mason sa Wide Sargasso Sea at ang tuluyang pagpupunyagi at pagdiwang sa kabuuan ng isang babae sa romantikong nobelang Frankenstein ni Mary Wollstonecraft Shelley kung saan tuluyang nailantad ang nakakubling feminismo sapagkat hindi nito naisasambulat ang “mataas” na feminismo kung saan ang isang babaeng manunulat ay lumilikha ng mga tekstong para sa sa kapakanan ng kanluraning kababaihan lamang. Subalit ang ganitong pananaw ng “high” femenism ay hindi nagtagumpay sa pagbibigay pansin sa karahasang epistemiko dahil hindi nito ibinibilang ang mga babaeng de-kolor bilang kabahagi ng kanilang ipinaglalaban.

Ang post-kolonyal na pagsasalin ng modernity ay nakasalalay sa istrukturang performative at deformative na nangangahulugang paghahanap ng bagong lokus ng pagkakakilanlan ng pagsulat o isang bagong hybrid. Ito ang naging buod ng sanaysay ni Homi K. Bhabha na Race, Time and the Revision of Modernity. Ayon sa kanya, ang magkasabay na representasyon ng pagkakaiba ng kultura ay ang magiging balangkas ng “otherness” sa loob ng pangkalahatang diyalektiko. Anumang pag-aaral na transnayunal ay kailangang mabigyang kahulugan sa lokal at maalis ang anumang bahid ng kanyang katangiang transnasyunal. Kung walang pagbabago o pagpapalit ng lunan ng pag-uusap at shift sa talasalitaan, maaring maikubli ang istruktura ng kapangyarihan at mapanatili ito sa posisyon ng pamumuno.

Post-kolonyal sa loob ng silid-aralan

Isa mga kadalasang kritisismo ng mga nag-aaral ng lapit post-kolonyal bilang gabay sa pagbasa ng mga teksto ang lubhang maligoy nitong bukabularyo na humahadlang sa dapat sana’y epektibong metodolohiya ng pagpapakahulugan sa kilos ng isang tauhan habang siya’y gumaganap sa isang natatanging papel sa loob ng silid-aralan: bilang isang mag-aaral at sa kabilang banda bilang kritiko ng kasalukuyang panlipunang katotohanan.

Ang mimicry bilang paraan ng paggamit ng wika ng kontradiksyon ng makapangyarihang aktor upang bumuo ng hybrid na gaganap bilang instrumento ng pagtanggi ay hindi ganap na magpapaalpas sa isang tauhang may kasaysayan ng pananakop mula sa pagkakapiit sa kamalayang kolonyal sapagkat ang wika na kadalasang ginagamit ng mga pangunahing tagapagtaguyod ng post-kolonyal ay ang parehong wikang ginagamit din ng kanilang dating mananakop. Hindi ginagarantiya ng konsepto ng hybridity na tuluyang naasimila na sa taal na kultura ang mga salita o pariralang ginamit ng isang intelektwal ng post-kolonyal at walang nakakubling istruktura ng kapangyarihan upang muling maitayo ang haligi ng pananakop sa paraang hindi lantad, at patuloy na nalilikha ang di tiyak na identidad sa bahagi ng mga aktor na tumatanggap ng pagtuturo mula sa post-kolonyal.

Ang bahaging ginagampanan ng mga intelektwal sa naratibong ito ay lubhang mahalaga at nangangailangan ng masusing pag-aaral sapagkat sila ang nagtatakda ng mga alituntunin ng pagbasa ng teksto. Kung ang mga katutubong intelektwal ang humahawak ng kapangyarihan ng produksyon ng kaalaman maaring sila
rin ang maging kasangkapan ng mga nasa posisyon ng pamumuno upang itaguyod ang status quo na patuloy na aalipin sa mga tauhang may kasaysayan ng pananakop.

Hindi man tahasang sinabi ni Bhabha o ng mga nabanggit na mga tagapagtaguyod ng lapit na tanging ang mga intelektwal lang ang nararapat manguna sa produksyon ng kaalaman, subalit ang paraan ng kanilang paggamit ng wika upang maihatid ang kanilang mga punto ay lubhang matayog para sa isang ordinaryong kabahagi ng daynamiks ng klasrum—ang mga mag-aaral ng panitikan, at ang mga mag-aaral na walang pundasyon sa pag-unawa ng lapit. Ang isang baguhang mag-aaral na walang matibay na pundasyon sa mga lapit na ginagamit sa panitikan upang maging gabay sa pagbasa ng mga teksto ay siguradong maliligaw sa mga maligoy, kriptikong, at catachrestic na mga konsepto na mangangailangan ng post-modernong metodolohiya.

Sa isang lipunan kung saan masa ang bumubuo ng lakas paggawa, may bahagi sa pangkalahatang opinyon, at kaparte sa pambansang kaunlaran, isang mainam na suhestyon ang paglapit sa kanila sa diskusyon ng post-kolonyal at palayain ang mga teorya nito mula sa pagkakagapos sa intelektwal na lebel at hayaang maging kaparte ng naratibo ng masa ang naratibo ng post-kolonyal. Sa sanaysay ni Said, tinanggap niya na sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng post-kolonyal nagkaroon ng lantarang pagkilala sa dalawang mahalagang problematik: ang una ay kung papaano makakahanap ng isang lunan kung saan makikilala ang pagkakaiba ng karanasan at ng identidad ng mga simunong may kasaysayan ng pananakop at ang kahalahagahan ng paghahanap ng isang magkaparehong lapit upang labanan ang mga humahadlang sa tuluyang dekolonisasyon; at kung paano makakaalpas sa “pulitika ng sisihan” habang hindi binabalewala ang mga katotohanan ng mapanlupig na pananakop ng mga dayuhan.

Sa pagkakataong ito, pinakilala ng Orientalism ang mga mahahalagang suliraning sisikaping tugunan ng sanaysay na ito: ang pagpapaganap o representasyon ng kultura, lipunan, at kasaysayan; ang tunggalian ng kapangyarihan at kabatiran; ang papel na ginagampanan ng intelektwal; at ang mga interogasyong may kinalaman sa mga uri ng teksto, teksto at konteksto, at teksto at ng kasaysayan.

Dalawang punto ang susuriin ng pag-aaral na ito: una ang tunggaliang nagaganap sa pagitan ng hegemony sa loob ng silid-aralan at ng kabatiran, at ang ikalawa ay ang papel na ginagampanan ng intelektwal upang simulan (at tapusin) ang diskusyon ng post-kolonyal.

Yes Prof.: Ang mga Mag-aaral na Naka-upo Bilang Salamin ng Bansa
Anumang transnasyunal na pag-aaral ng kultura ng isang taga-labas ay nangangailangang maisalin sa lokal, at ispisipiko, at alisin ito sa sentro nang sa gayon ay hindi ito maipako sa pagsasalin lamang ng ideolohiya at kultura. Kung gayon, ang kapangyarihan ng post-kolonyal na pagsasalin ay nakasalalay sa dalawang bagay: ang pagiging performative at deformative na kakanyahan ng kanyang istrukutra na hindi lang nakasalalay sa simpleng pagbabago ng buod na cultural nito kundi ang paglilipat ng mga pagpapahalaga nito sa pagitan ng dalawang kultura kung saang maipakikilala ang isang bagong locus ng pagsulat at pangingialam, na kung gagamitin ang salitang ginamit ni Bhabha, isang bagong hybrid gamit ang isang temporal split o time lag.

Sa naratibo ng daynamiks ng klasrum, ang ganitong metodolohiya ay hindi gagana sapagkat ang pagsasaling nagaganap, na pinangungunahan ng isang propesor, na kung titingnan sa hirarkiya ng kapangyarihan sa loob ng silid-aralan ay ang may hawak
ng simptomatiko ng pagsasalin, ay hindi nakakaalpas sa isang payak na paglilipat ng isang ideolohiyang taal. Ang mga estudyante na naka-upo sa kanyang harapan ay nananatiling tahimik na tagapakinig at naghihintay sa susunod na diskusyon ng mga salitang nananatiling kabahagi ng usaping hungkag. Kung walang transpormasyon ng lunan ng enunciation, maaaring ang mimetikong sentro ng usapin ay patuloy na itatago ang katotohanan at ang hegemonikong istruktura ng kapangyarihan ay naipananatili sa posisyon ng panunupil. Samakatuwid, hangga’t hindi nagkakaroon ng depormasyon ang mismong naratibo ng post-kolonyal sa loob ng silid aralan at nananatiling tagalabas ang mga mag-aaral, hindi ito makakatugon sa performative na aspeto ng lapit. Kung susuriin sa kabuuan, napalitan ng mga mag-aaral na taga-labas ang isang di-naitalang kasaysayan na isang aspeto ng time-lag, isang paraan ng paulit-ulit at reinskripsyon na naglalarawan ng isang ambivalent na pagkakakilanlan sa loob ng isang historical temporality ng isang makabagong pambansang kultura na sa loob ng kultural na kasaysayan ng isang makabagong (kung hihiramin ang salita ni Benedict Anderson) imagined community.

Dito nagsisimulang maging bahagi ng diskusyon ang isang dating di- kabilang at di-nauunawaang grupo at ikatawan ang kanilang mismong mga sarili sa isang lunang pulitikal at intelektwal, na dati’y itinuturing silang taga-labas. Sa pagkakataong ito pumapasok ang produksyon ng kaalaman. Subalit hindi ito magiging posible hangga’t hindi naipalalaganap ang mga materyal ng kasaysayan at hindi ito magagawa hangga’t hindi tuluyang naiintindihan ng simuno na walang kabatiran hangga’t hindi sila lumalaban upang palayain ang sarili mula sa mga sistemang reductive, pragmatic, at functionalist.

Daw Piho Ba: Pagganap ng mga Intelektwal sa Natatanging Papel

Karamihan sa mga mahihirap na mga estadong post-kolonyal at ang kanilang mga intelektwal, ayon kay Said, ay nahuhulog sa maling konklusyon na nangangailangang magkaroon ng kontrol sa produksyon ng kaalaman sa ugat nito o pagbutihin, baguhin o dili kaya ay dagdagan ang mga imahe sa pandaigdigang merkado ng midya na kasalukuyang umiikot habang walang ginagawa o anupaman upang baguhin ang sitwasyong pulitikal kung saan ang mismong mga kaalaman at mga imahe ay nagmumula at nakasalalay.
Subalit ang ganito ka-liwanag na naratibo ay hindi na bibigyang pansin ng sanaysay na ito sapagkat masyadong talamak na at ginasgas na ang mga ito ng paulit-ulit na pagpapalabas sa midya ng korupsyon, pagdedeklara ng digmaan para sa langis ng Gitnang-Silangan, paniniil at pang-aabuso sa mga karapatang pantao; lahat ng ito ay nangyayari sa ngalan ng pamabansang seguridad o makabayang paglaban sa imperyalismo.

Pinuna ng parehong si Bhabha at Said, at kung isasali si Spivak sa kanyang uri ng feminismo, ang “pagkawala” ng kasaysayan ng isang grupo ng tao kung saan nakaligtaang maidokumento o mailarawan ang kanilang paraan ng pamumuhay hanggang sa dumating ang isang intelektwal (isang mesiya) at gawing parte ng kanilang pag-aaral, sa pamamagitan ng agham ng pulitika, ekonomiks, at linggwistks, ang mga “bagong-tuklas” na mga kaalaman na tinawag ni Eric Wolf bilang “people without history”.
Sa loob ng daynamiks ng klasrum sa isang pamantasan kung saan mayroong produksyon ng kaalaman patuloy na tinutuklas ng isang intelektwal ang mga pananaw sa lapit post-kolonyal at pinalalaganap ito sa naratibo ng lektyur hinggil sa lapit. Dito nagsisimula ang pagbibigay buhay sa maligoy na talasalitaan ng teorya na hiniram mula sa pag-aaral at bokabularyo ng post-modernismo. Ito ay ang pagwawangis sa tangkang pagbibigay buhay ng doctor na si Victor Frankenstein sa kanyang halimaw na tulad ng pagbibigay-buhay ng isang intelektwal sa mga konsepto ng post-kolonyal na para sa isang taga-labas ay patay at mabibigyang buhay lamang, hindi ng isang intelektwal kundi ng sariling pagkauhaw ng isang taga-labas sa kaalaman.

Churvahin kaya natin, Prof.?: Konklusyon

Ang isang kultura o ang mga bahagi nito ay naililipat at napapalaganap sa pamamagitan ng wika, hindi sa kanyang kabuuan kundi sa mga bahagi nitong hinimay-himay bilang wika ng ispisipikong komunidad na may sariling kultura. sinasalin ng mga panitikang sinusulat at binibigkas ang imahe ng mundo. Ang wika, samakatuwid ay ang paraan ng pakikipag-ugnayan at ang mismong kultura. Sinasalamin ng wika ang paraan ng pamumuhay ng mga taong kabilang sa isang lipunan at sinasalamin naman ng kanilang kultura, sa pamamagitan ng panitikan, ang kabuuan ng mga pagpapahalagang ginagamit upang bigyang-kahulugan ang kanilang lugar sa daigdig. Ang wika, kung gayon ay di maihihiwalay mula sa konsepto ng sarili o ng bansa sapagkat ito ang nagbibigay kabuluhan sa sarili bilang isa sa mga signs sa komunidad ng tao na may natatanging anyo at karakter, may sariling kasaysayan, at pagkakaugnay sa kaluluwa ng mundo.
Ang mga subalterns o mga simuno na may kasaysayan ng pananakop ay nararapat na umagaw sa mga malalaking pangyayari o espektakulo ng modernity at sumulat muli ng bagong locus ng pag-iisip at pagsulat ng post-kolonyal sa pamamagitan ng paggamit ng wika sa kanilang katutubong naratibo na maaaring amalgamasyon ng mga pinaghalu-halong medyum sa loob ng klasrum at pagwaksi sa mga kriptikong talinhaga o catachresis sa Ingles.

Sa loob ng silid-aralan daynamikong naghaharap sa isang oposisyong ontolohikal ang intelektwal at ang taga-labas: kung gagamitin ang pananaw ng belatedness na ginamit ni Fanon upang ilarawan ang katotohanan ng pagiging de-kolor, ang oposisyon ng isang mag-aaral na nawala sa naratibo ng post-kolonyal at ang kanyang inutil na paghahanap sa liwanag, mga pangyayaring di mabibigyang-pansin—walang kabuluhan at halaga—mga pangyayaring hindi maituturing na espektakular.
Dito pumapasok ang tugon sa pulitika ng post-kolonyal na hindi simpleng pagtalikod sa mga bagay na kanluranin o ang pagbalik sa katutubong kinagawian bago pa dumating ang mga mananakop. Ang lapit post-kolonyal ay nakasalalay sa paggamit ng bagong naratibo at buksan ito sa isang bagong diskusyon gamit ang pananaw ng dating taga-labas.

Mga Pinaghalawan

Achebe, Chinua, An Image of Africa: Racism in Conrad’s Heart of Darkness, 1977
Bhabha, Homi K. Race, Time and the Revision of Modernity
Docherty, Thomas. Alterities: Criticism, History, and Representation. Oxford: Clarendon Press. 1996 Fuller, David; Waugh, Patricia, The arts and sciences of criticism. Oxford:Oxford University Press 1999 Gandhi, Leela, Postcolonial Theory a Critical Approach. New York: Columbia
University Press 1998 Said, Edward W., Orientalism Reconsidered
______________, Orientalism, New York: Vintage Books, 1979
Spivak, Gayatri C., Three Women’s Texts and a Critique of Imperialism